Heb je een prachtige website, met veel zorg samengesteld en een prima promotie voor je product. Ook de tekst lijkt zo op het eerste gezicht te kloppen. Goed, er mist af en toe een verbindingsstreepje en er staat soms een spatie teveel, maar dat is tegenwoordig meer regel dan uitzondering. Nee, Feestverhuur Nieuw-Buinen komt er wel!

Jammer alleen dat ze hun site hebben uitbesteed aan Meulenkamp Marketing, ook uit Nieuw-Buinen. Want die maken dan weliswaar mooi-ogende sites, de content besteden ze niet zoveel aandacht aan. En dan is het toch verrassend, dat je je feestelijke bedrijf op deze manier in Google vindt:

Wat blijkt? Een veilinghuis heeft de waarde van een tapijt van een Duitse vrouw een klein beetje te laag ingeschat. In plaats van de uiteindelijke 7,2 miljoen euro die het bij Christie’s in Londen opleverde, dachten de ‘deskundigen’ dat het vloerkleed ongeveer 900 euro waard zou zijn.

Een behoorlijk verschil, zou je denken. Dus wilde de vrouw een schadevergoeding hebben van 350.000, nog een luttel bedrag, eigenlijk. Een rechter oordeelde nu dat die eis niet terecht was. De vrouw kan dus fluiten naar haar geld.

Op de redactievloer van de T. was het echter groot feest toen de koppenmaker met zijn gouden vondst kwam.

Maar goed, terug naar Boes, of eigenlijk naar zijn stem. Want wie speelde deze os? Guido Jonckers. Ook al zo’n naam uit het stoffige verleden. Maar destijds was hij bijna niet van de buis te slaan, met zijn aanbevelingen van Moulinex-producten. Zoals hier, een échte compactmagnetron!

En inderdaad: inclusief dezelfde (ietwat flauwe?) woordspelingen als bij Boes.

Niks mis mee, maar een beetje zakelijk. Dus niet echt Telegraaf-achtig en zeker niet Telegraafjes-waardig. Dat kan beter. Zoiets:

• Vogelaar neemt de wijk
• Vogelaar vlucht
• Vogelaar in de parkeerstand
• Vogelaar zet haar veren recht overeind

Kunt u het (nog) beter? Doe een poging door een reactie te plaatsen.

En dan heb ik ze zelf niet eens geschreven.

En nee, ik heb geen aandelen. Maar ik deel gewoon graag complimenten uit. Meer over Coolblue:

• Even tussendoor (176) – Om op te kauwen, iets voor @coolblue_nl?
• Koppie-koppie-copy (32) – Tekst, om het plaatje compleet te maken @coolblue_nl
• Koppie-koppie-copy (31) – Bedelen om te bedelen @coolblue

Aangezien alles wat de muzikante en zangeres nu doet nieuws is én dus ook hits oplevert (en niet alleen op muzikaal gebied, maar ook qua internetvisite), duiken de media bovenop haar. Zoals dat ook met haar voorganger, die met Ben ook nog eens een fijne voornaam had, gebeurde. Met het oog op de voornaam van Kroes kunnen de koppenmakers niet zoveel. En de achternaam dan? Kunnen we daar niets mee?

Bij het Fries Historisch en Letterkundig Museum in Leeuwarden werden de koppen bij elkaar gestoken: zijn er niet meer Kroesen? Ja, natuurlijk! Doutzen. En als je Doutzen zegt, dan zeg je: scoren. En dus was het logisch dat de T. op de proppen kwam met de familiaire verhouding tussen het supermodel en het harpenmeisje. De Friese historici hadden ook de link tussen Iris en Henk Kroes (voormalig voorzitter van de Elfstedenvereniging) gelegd, maar dat vermelde het bericht op nu.nl niet. En juist door dat bericht kwam ik zelf met Henk op de proppen op Twitter. Waarop er nog meer Kroeskoppen mijn kant op werden geslingerd. Én een link naar het originele onderzoeksverhaal door één van mijn Friese volgsters.

Waar gaat het om? De gemeente Hengelo wil een tennisvereniging verhuizen. Omdat dat ruimte oplevert voor anderen (waaronder FC Twente). Alleen moet die club – Park Veldwijk – verhuizen naar Hengelo Noord, waar al vier tennisverenigingen gevestigd zijn. Beetje vreemd en de verenigingen zijn daar dan ook tegen. Dus heeft de gemeente maar bedacht dat er een fusie moet komen tussen Veldwijk en (een) andere vereniging(en). Maar dat willen die anderen (terecht) ook niet goed. De Tub. volgt het op de voet en komt met de volgende oneliner op de proppen:

Ik kan er met mijn pet niet bij. Dus Maxime Verhagen is er toch nog in geslaagd om de centrale er door te drukken, juist op een dag dat ‘zijn’ partij het CDA aangeeft een groenere koers te gaan varen. De partij heeft duidelijk een dubbele pet op.

Maar niets is minder waar, lezen we in het artikel. De Friezen capituleren juist. Een kop zonder dubbele lading, dus.

Ja, zelf maak ik ook wel eens een tik- of taaflout . En ja: iedere fout is te betreuren. En ik leg soms ook op dit blog wel eens zout op alle slakken. Maar ik houd me daarbij wel bij mijn stiel: teksten schrijven en verbeteren.

Het onderwerp waar kranten zich mee bezig zouden moeten houden, is het brengen van nieuws. En waarom de constatering van Twitteraar Gerwin Prins – hoe koddig ook – plots op een krantensite vermeld moet worden, is mij een raadsel. Ja, ik had de kop op kunnen nemen in de categorie Telegraafjes – want die is best leuk gevonden -, maar wat mij betreft staat dit bericht meer symbool voor de achteruitgang in kwaliteit van de AD-site sinds de Belgen het daar voor het zeggen hebben.

Wat mij betreft is het bericht er eentje in de categorie: ‘De pot verwijt de ketel’. En gezien de reacties onder het verhaaltje, ben ik niet de enige die er zo over denkt.

Wat ‘foutjes’ in het AD:

• Koppie-krau (68) – Iets teveel porno gekeken?
• Koppie-krau (110) – AD met de Borst vooruit strijdend ten onder d/t
• Koppie-krau (99) – Licht aanhouden?

Al bij aankomst - in het donker - werd de aandacht van Pim en Femke getrokken door de sfeervolle verlichting op de grote oprijlaan van het park. Daar wilden ze gerust even voor poseren.

In het speelparadijs 'Harrewar' aten we dan wel geen appeltaart, maar er werd wel duchtig geklommen.

Toch aten we wel degelijk appeltaart. Van de plaatselijke bakker. Een stuk goedkoper en zeker weten net zo lekker!

Maar de tompoucen van diezelfde bakker (Pots uit Rolde) zijn helemaal niet te versmaden. Hema-waardig!

En schrijver dezes kon het niet laten om, in plaats van 'gewone' friet, een Ras-patatje te bestellen bij de cafetaria. Jeugdherinneringen én gewoon lekkerder dan gewone patat.

Na afloop van de week nog een extra ritje naar het noorden. Hobbes moest van zijn logeeradres gehaald worden. Toen hij eenmaal achterin de auto zat, was hij er ook met geen mogelijkheid uit te krijgen. Ook ons gevoel: op vakantie gaan is prima, maar naar huis gaan ook lekker! (Ook op de foto: broeder S.)

Link? Komt voor de bakker!

U heeft mij even moeten missen. En ik u ook. Maar niet getreurd: ik ben weer terug.
Waar ik ben geweest? Een weekje Drenthe. Klinkt weinig spectaculair – en eigenlijk was het dat ook niet. Veel hebben we niet uitgespookt, vooral een beetje uitgerust. En nu zijn we dus weer terug, met frisse moed. En dan moet er natuurlijk een recensie komen. Wel: die volgt hieronder. Maar voordat u begint: het is nogal een verhaal.

Keien en bomen

Drenthe is een land van keien en bomen. Bomen hebben ze hier in overvloed en meestal leggen ze er zand- of grindpaden doorheen, zodat mensen daar te voet of per fiets overheen kunnen gaan. En keien stapelen ze van oudsher op elkaar, om er doden onder te kunnen begraven.

In Hof van Saksen, gelegen in het Drentse Nooitgedacht (what’s in a name?) doen ze dat anders. Daar zitten ze te hoog in de boom én hebben ze de laatste jaren onder een kei van een steen geleefd. Dit mega-vakantiepark is een vijftal jaren geleden geopend, met als doelgroep zonder twijfel de ‘gegoede’ burger met kinderen.

Korting
Als Koningsgezin leek ons dat een uitgelezen mogelijkheid om daadwerkelijk eens van onze achternaam te profiteren. Helemaal omdat we via een dagaanbieding een mooie korting konden krijgen op een weekje Drenthe. Oké, we moesten nog meer betalen dan bij een reguliere boeking bij het gemiddelde Landal-, CenterParcs- of Roompot-park, maar daar kregen we ook wat voor terug.

Bij aankomst wachtte ons niet al te best weer. Hadden wij weer! Maar daar konden wij niets aan doen, laat staan de Pharos-organisatie. De huisjes zien er van binnen en van buiten tiptop uit. Het is duidelijk, dat op de bouw niet bezuinigd is. Mooie inrichting ook, met een prima sfeervol gaskacheltje als een soort bonus bij deze weersomstandigheden.

En met een prima-de-luxe zwembad en een flink-uit-de-kluiten-gewassen indoor speelparadijs, diverse buitenspeelplaatsen en een groot zwemmeer met zandstrand heeft het park ook alle potentie. Toch zeg ik: teveel pretentie. Ik krijg er een beetje het Blauwestad-gevoel bij. Goed dat er zoiets is, alleen verkeerd uitgevoerd.

Uniek
Net als het grootschalige bouwproject in mijn geboorte-omgeving, is dit veel te hoog ingezet. Hof van Saksen bestaat nog maar enkele jaren, maar is onlangs voor het faillissement weggesleept. Eerlijk gezegd: ik kan het me levendig voorstellen. Wat is dan het probleem? Kijk eens naar de opsomming hierboven: bungalows, zwembad, speelparadijs, meer, buitenspeelplaatsen. Het is er allemaal, maar ook niet meer dan dat. Waarmee kan het park zich dan overtuigen, boven andere bungalowparken? Wat maakt het park uniek?

Kortom: hoe zit het met de prijs-kwaliteitsverhouding? En nu komt dat Blauwestad-gevoel dus bovendrijven: het is allemaal té perfect. Net als bij dat bouwproject in en op mijn geboortegrond hebben architecten ook in Hof van Saksen hun best gedaan. Met als bedoeling de sfeer van historisch Drenthe in het hele park te stoppen. Alleen creëer je geen sfeer op de tekentafel, die ontstaat alleen maar door de mensen die in en rondom die getekende schijnwerkelijkheid.

Architectonische hoogstandjes
En daar zit ‘m dus de kneep: door al die architectonische hoogstandjes zijn de bouwkosten van het park dusdanig de pan uitgerezen, dat ze welhaast nooit terugverdiend zullen worden. Toch doet de directie van het park een dappere poging om enerzijds te besparen op kosten en anderzijds zoveel mogelijk geld binnen te harken.

Laten we bij het laatste beginnen. Hoe komt het geld binnen? Nou, ten eerste door exorbitante huurprijzen te vragen. Als wij rechtstreeks bij het park hadden geboekt voor een weekje in januari – vlak na de kerstvakantie –, dan hadden we zo 800 euro op tafel moeten leggen. Nu hadden we gelukkig geprofiteerd van een dagaanbieding, dus voor minder dan 500 euro zaten wij gebakken. Dat is overigens nog steeds duurder dan de meeste andere bungalowparken in deze tijd van het jaar, maar wij vonden dat we dit wel een keertje verdiend hadden na het jaar 2011.

Wifi
Omdat ik graag voor mijn werk online wilde zijn, vroeg ik een wifi-code aan. Daarvoor dienden we nog € 9,95 af te tikken. Op Zoover vond ik een reactie van een andere gast, die dat een zeer acceptabel bedrag vond voor een week. Is ook zo, maar hoort zo’n internetverbinding er bij een dergelijk – door ook al zo’n Zooveraar ‘high-end’ genoemd – park niet gewoon bij de prijs in te zitten?
Maar goed, echt erg werd het in het indoor speelparadijs ‘Harrewar’. Daar waar de kinderen lekker rond konden struinen in de diverse klimtoestellen – en er was zelfs een paar dagen een ijsbaantje neergezet –, konden ouders heerlijk neerploffen in de uitstekende zithoeken met fijnzittende banken. Alles prima en dik in orde, zo lijkt het.

Goud
Op naar de bar, om een koffietje te halen, en wellicht wat lekkers erbij. Het is per slot van rekening vakantie, nietwaar? Bij de bar aangekomen, veranderden mijn ogen spontaan in theeschoteltjes. Makkelijk om de kopjes op te zetten, misschien, maar daar zijn ze natuurlijk niet voor gemaakt. Ik weet dat er in de horeca soms absurde prijzen worden gevraagd. Maar dit sloeg in mijn ogen werkelijk alles. Kijk eens rustig naar het plaatje hieronder. En wat mij betreft zit de uitsmijter letterlijk aan het eind. Want voor een puntje appeltaart vragen ze glimlachend € 4,50. Dan moet die taart wel van goudstaven zijn gemaakt, in plaats van goudrenetten..

De prijzen voor eten en drinken rijzen de pan uit. Met als klapstuk de appeltaart. Je betaalt voor een puntje het lieve sommetje van 4 euro 50. En dat is om en nabij een tientje in oude guldens!

Duur
Dan nog het hoofdstukje bezuinigingen. Daarvoor haal ik een niet nader te noemen medewerker van het park aan, die een boekje tegen mij opendeed. Nadat ik mijn verontwaardiging over de appeltaartprijzen kenbaar had gemaakt, brandde hij los. “Wij zijn overal duur mee”, zei hij, knikkend naar het prijzenbord boven hem. “En dan zijn we een paar maanden geleden ook nog met de prijzen naar beneden gegaan.” Toen voelde ik mij vrij om door te vragen. Wat leidde tot de volgende – bijna letterlijk weergegeven – dialoog:

“Hoeveel mensen kunnen in dit park?”

“Als het vol zit, 3000.”

“En zit het wel eens vol?”

“In de zomer wel degelijk. En tijdens de kerstperiode hadden we zo’n 1500 tot 1600 man. Dat was goed. Maar dat waren wel allemaal mensen die profiteerden van de aanbiedingen die toen de markt in zijn gezet, omdat het slecht ging met het park. Daar hebben veel mensen gebruik van gemaakt. Toen zijn ook veel van mijn collega’s ontslagen. Eerst liepen we hier in het entertainmentgedeelte met vijf of zes mensen en in het hoogseizoen met nog meer. Nu met z’n tweeën.”

Blazen
Hiermee is in mijn ogen veel gezegd. Grote bezuinigingen en hoge prijzen – ondanks de tijdelijke aanbiedingen – moeten het park redden. Maar ik denk dat het het zo niet redt. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de bezetting van de huisjes veel te matig is (in de week dat wij er zaten, waren geloof ik nog geen dertig huisjes verhuurd). En dat is jammer, want in potentie is het een mooi park. Nogmaals: we hebben een fijne vakantie gehad. Maar dat hadden we voor een veel lager eindbedrag ook op een ander park kunnen hebben. Werk aan de winkel, dus. Want nu wordt er te hoog van de toren geblazen, terwijl het juist zaak is om de zaak nieuw leven in te blazen!

In Hof van Saksen word je lachend getild.

Wat mij ook een raadsel is, is onderstaand plaatje:

“Wist jij wel dat je in de krant stond met jouw twitterberichten?”, vroeg moe mij, toen we afgelopen weekend op nieuwjaarsvisite-in-het-Noorden waren.

Ik wist van niets.

“Hier kijk maar. Pa heeft het ontdekt!”. Dat is nogal frappant, want als pa al de krant leest, dan doet hij dat meestal knikkebollend. En rubrieken waar het woord Twitter in voorkomt, slaat hij helemaal hoofdschuddend over. Maar goed, pa had dus ‘t Pekeltje gelezen. En was daar op twee stukken uit mijn Twitteroeuvre gestuit.

Nu Tweet ik natuurlijk dat het een lieve lust is (en dat is het ook), maar ik heb nog nooit een tweet gericht aan ‘t Pekeltje. Terwijl dat wel bij de voorwaarden staat.

Dit is de eerste keer.

Dus: hoe komen ze in vredesnaam aan mijn tekst en waarom plaatsen ze die? Ik woonde destijds maar een paar kilometer van de dorpen af, maar ben er in totaal precies 3 keer geweest. Eén keer tijdens één van mijn rijexamens en twee keer als verslaggever van het Groninger Dagblad voor een wedstrijd van PJC.

Oh trouwens, redactie van ‘t Pekeltje: als jullie toch dit blog lezen, let dan even op de links die jullie links en rechts verspreiden. Ze kloppen niet! Als ik www.tpekeltje.nl op zoek, krijg ik een niet-bestaande pagina. Volgens mij werkt www.t-pekeltje.nl wel. Dan moet je dat dus in je twitterbio zetten, en ook in de krant!

Wie Onno wil volgen, wordt naar een niet-bestaande site geleid.

Ik wil helemaal niet in de krant. Moet ik nu ook juridische stappen ondernemen?

Waarom? Nou: hierom.

Nu vond ik laatst een mooi filmpje over het totstandkomen van die krant in de oorlogsjaren. Me dunkt dat dat terugblikken is!

En afvallen, dat doe je niet alleen door minder te eten, maar ook door meer te bewegen. Mooi dus dat de Tubantiaanse koppenmaker daar een mooie kop met dubbele lading voor vond.

Sluiten we hiermee dan het Telegraafjes-jaar af?

Huppakee! Net voordat we het jaar afsluiten, nog even een fijn T.-toppertje. Ik hoop niet dat u – gezien het oliebollen-verorberen – het Potter-papier nodig heeft, maar het is dus mogelijk om uw achterwerk af te vegen met Harry Potters hoofd. 

Politiek Den Haag had dat jaren geleden al met zijn evenbeeld willen doen, maar dat geheel terzijde.