Het verhaal gaat dat Harrie Jekkers de tekst in een half uur heeft geschreven. Of dat nu zo is of niet, het blijft een briljant nummer. Over De Muur dus, van Klein Orkest. Vandaag is het twintig jaar geleden dat de Oost- en West-Duitsers elkaar na 28 jaar scheiding weer in de armen konden vliegen.

Gisteren had ik het er nog met vrAu3 over: volgens mij de eerste écht historische gebeurtenis waar ik live (via de televisie dan wel) bij ‘aanwezig’ was. Of ik het helemaal snapte? Geen idee, ik was 13. Maar indruk maakte het wel.

Jekkers heb ik hier al vaak genoeg gepost. Daarom nu een andere versie van Over De Muur.

UPDATE: Het Reformatorisch Dagblad plaatst pagina’s uit de tijd van de val van de muur. Goed gedaan!

Het zou pas echt erg zijn als de oud-strandwacht verzopen was.

Dat Studio Spaan een comeback maakt tijdens het WK voetbal volgend jaar is natuurlijk fantastisch nieuws. Eén van de leukste sportprogramma’s, dat zelfs voor niet-sportminnenden volgens mij heel aardig te pruimen was. Of niet, Ton?

Het commentaar op de website van HP/De Tijd, dat het nieuws bekendmaakte (hoewel er nog geen uitzendgemachtigde is, maar dat is een futiliteit lijkt me)  dat ik schreef:

Verheug me er nu al op.

Dat overleg tussen de diverse voorzitters waar ‘Van Raaij’ het in het filmpje over heeft, zou vandaag de dag hoogstwaarschijnlijk het overleg met de 9 V’s zijn: de Voorzitter van Ajax, de Voorzitter van PSV, de Voorzitter van Feyenoord en de Voorzitter Van VVV Venlo.

Bedenk ik me nu wel, dat we mogen hopen dat het overleg niet door Humberto Tan wordt voorgezeten.

Hier het betreffende filmpje:

Elke morgen krijg ik een nieuw stukje poëzie van Nico Dijkshoorn in mijn mailbox. Soms leuk, vaak ook niet. Vanmorgen wel een leuke:

Wil je ook elke morgen verrast worden? Je kunt je hier aanmelden.

Seks in de (slaap)Kamer? Maar ze dekken elkaar toch allemaal al?

Het kon natuurlijk slechter, mijn debuut als sportjournalist. In 1989 liep ik stage bij de Winschoter Courant. Journalist wilde ik worden, toen al in de tweede klas van de MAVO. Eigenlijk sportjournalist, maar in die dagen was sport nog niet zo ‘hot’ als nu. En dus had ik de stoute schoenen aangetrokken en aan ‘meneer’ Hennie Lemein gevraagd of ik wellicht een weekje sfeer mocht proeven op de redactie van de toentertijd hoog aangeschreven regionale krant.

En dat mocht! Het betekende vooral veel kijken hoe het er in de wereld van de echte journalistiek aan toe ging. Ik kan me bijvoorbeeld nog een ritje met fotografe Anne-Marie Kamp herinneren door het Groningse land. We stuiterden van hot naar her en ik was op zijn zachtst gezegd niet echt onder de indruk van de rijstijl van haar. Het kotsen stond me nader dan het lachen, maar het ritje leverde wél mijn eerste foto in de krant op. De lokale schoolmeubilairmaker Marko had toen een anti-wipstoel (nee, vunzigerds: dat was een stoel waarmee je niet op de twee achterste poten kon gaan zitten) uitgevonden en die mocht ik als proefpersoon uitproberen. Kamp schoot een plaatje en ik stond een dag later in de krant.

Maar goed, ik wilde dus sportjournalist worden. En dus kreeg ik een speciale opdracht mee. Ik mocht namelijk van de wedstrijd Real Madrid-AC Milan (de club was toen op zijn Nederlandse hoogtepunt) een écht verslag gaan schrijven. Natuurlijk reisde ik niet af naar Madrid (had best gewild hoor), maar ik moest me behelpen met het tv-verslag van de NOS. Veel weet ik niet meer van de wedstrijd – wel dat Van Basten een mooie, maar ook vreemde kopgoal maakte (zie hieronder) -, maar het niveau was in ieder geval niet best. Mijn kop voor die wedstrijd: ‘Topper wordt flopper’.  Het verhaal – dat natuurlijk niet in de krant kwam, het was een soortement ’schaduwstuk’- moet ik hier nog ergens hebben. Keurig geprint uit een toen revolutionaire matrix-lawaaimaker. Ik kan het alleen nu natuurlijk niet terugvinden, maar ik moest er wel aan denken toen ik het volgende verhaal over Milan-Real van afgelopen dinsdag in de Sp!ts zag staan die gisteren bij schoonpa op tafel lag:

De goal van Van Basten tegen Real in 1989.

Noordoost-Groningen krijgt in de komende vijftien jaar te maken met een sterke afname van de bevolking.
Verwacht wordt dat de krimp uitkomt op 11%. In de regio Delfzijl is de afname zelfs veertig procent, staat in een rapport dat op verzoek van de regering is opgesteld door onder anderen oud-minister Hans Dijkstal.
Als gevolg van de bevolkingsafname in die regio moeten 7100 huizen worden gesloopt. Dat kost waarschijnlijk een miljard euro.

Zoals u wel bekend zal zijn, ben ik een import-tukker. Oorspronkelijk woonde ik in Noord-Oost Groningen, het gebied dat ook wel Oldambt genoemd wordt (sterker nog: het heet gewoon zo). Ooit was het de graanrepubliek van Europa, maar de tijd van herenboeren is voorbij. Om de lokale economie op te plussen, werd besloten om een deel van het oorspronkelijke landbouwgrond onder water te zetten. Het Oldambtmeer was ontstaan. Rondom dat meer moesten nieuwe woonwijken komen. Met als doel westerlingen naar Oost-Groningen te trekken. Zodat ze er gingen wonen en vooral hun geld gingen uitgeven.

Op zich een goed plan (ik schreef er bijvoorbeeld dit verhaal over), maar ontzettend slecht uitgevoerd. Want wat deden de hoge heren? Alleen maar enorme kavels verkopen, waarop dan de meest excentrieke en vooral enorme huizen moesten komen te staan. Les 1 van het bouwen van een nieuwe woonwijk: om deze rendabel te krijgen, moeten er ook woningen komen voor een beperkter budget. Al was het alleen maar om een meer gemêleerd inwonersgezelschap te krijgen. Bovendien: al die kasten van huizen passen helemaal niet in die omgeving, al is het alleen maar omdat de Groninger daar veel te nuchter en niet-excentriek voor is. Bovendien heerst er in de streek van oudsher een aversie tegen grote huizen, omdat de herenboeren in enorme boerderijen (wel prachtige gebouwen, trouwens) woonden. En de boeren, daar hadden de arbeiders – de gewone mensen dus – een gloeiende schurft aan.

En nu gaat het dus slecht met het project Blauwestad. En dat is verschrikkelijk jammer, omdat het idee om Oost-Groningen zo op te plussen in de basis wel een goed plan is. Alleen door verkeerd management volkomen mislukt. Of is er nog hoop? Misschien dat de provincie wel inziet dat er ook goedkopere woningen moeten komen.

Vorige week kregen we ineens post van de gemeente. Een brief, waarin stond dat we in Hengelo voortaan plastic verpakkingen apart gingen inzamelen. Een lovenswaardig streven natuurlijk.

Gescheiden inzameling van plastic verpakkingen levert grondstof op voor nieuwe flessen en flacons en daarnaast ook voor allerlei andere producten zoals vloerbedekking, fleecekleding en automaterialen. Daarnaast vermindert hergebruik van de verpakkingen de uitstoot van CO2 en levert daarmee een bijdrage aan het terugdringen van de klimaatproblematiek.

De kosten voor het inzamelen van de plastic verpakkingen ontvangt de gemeente terug van het bedrijfsleven. Mede hierdoor kan met ingang van 2010 de afvalstoffenheffing worden verlaagd.

Om het heilige doel te bereiken, werd alle Hengeloërs opgeroepen om hun plastic-afval voortaan te verzamelen in … een plastic zak. Die worden dan twee keer per maand door TwenteMilieu opgehaald. Lijkt op zich een logische combinatie, plastic in plastic. Alleen: waar laat je die zakken als ze vol zijn? Vooral als je, zoals wij, niet zo gek veel bergruimte hebt. Was het geen beter idee geweest om in plaats van steeds weer nieuwe zakken te verstrekken, te kiezen voor een derde afvalcontainer? Scheelt een hoop ruimteverlies en bovendien spaar je zo weer plastic zakken uit.

Tja, hoe hoog is het IQ van die al-Shahaab-beweging? Of ben ik nu Wilderiaans bezig?

De redacteur van dit stukkie zal vast wel met de borst vooruit lopen over de redactie. Wat een briljant tussenzinnetje!

‘De veiling loopt als een tiet’, hoe bedenk je het?

Ik heb Dirk Kuijt (die sinds hij in Engelse dienst speelt ineens Kuyt heet, maar er is maar één voetballer die zo’n verengelsing van zijn naam mocht toepassen en van hem mag Dirk nog niet eens de schoenen uit de doos halen, laat staan de veters strikken) altijd al een dommekracht gevonden en bij deze het bewijs geleverd. Extra lekker dat oud-FC Groningenspits Erik Nevland uiteindelijk het doelpunt maakt.

Niet echt een logische plek om je longen uit je lijf te lopen om de bal binnen te houden.

Lucretia is een Surinaamse naam en niet Antilliaans, dat hadden ze beter mogen researchen. Het accent klopt ook niet helemaal. Ze praat als een Surinaamse, terwijl haar typetje van de Antillen komt.

Als het goed was neergezet, een goede persiflage van een Surinaamse of Antilliaanse vrouw, dan zijn wij de eersten die er hard om konden lachen. Surinamers houden van zelfspot en leedvermaak. Doordat het zo slecht is gedaan, is het alleen maar pijnlijk en vraag ik me af wanneer kan ik hier nu om lachen?

I rest my case.

En dat het programma zo goed zal scoren, zal dan wel aan de – nogmaals – wel uitstekende Ushi liggen. En aan de T.: het is niet de kritiek op Dushi, want dat is volgens mij geen typetje van Van Dijk …

[via: tubantia]

Ik bedoel maar, dat is dan onze premier… Dat gunnen we toch allemaal aan Europa?

Dit weekend was ik in het noorden, op bezoek bij pa en ma. Naast dat ik heb staan te blauwbekken bij een vrij middelmatig voetbalduel van mijn vroegere cluppie, was het vooral even bijkomen. Bezoekje met Femke naar opa in het verpleeghuis etc.

Vanalles gezien, maar geen rat.

Ik heb mijn bril van Eyewish Groeneveld. Gewoon, omdat ik de service van het bedrijf goed vind. En ze hebben nog humor ook, blijkt uit de e-mailnieuwsbrief.

Een glashelder voorbeeld van: zo kan het ook. Briljant gevonden

Hebben we het hieronder over de T., dan moet er natuurlijk ook een aanvulling voor de Telegraafjes-rubriek komen. Nou, de honneurs worden waargenomen door de collega’s van de Tub. Met een bijzondere kop:

In het kader van ‘Geen nieuws is goed nieuws en goed nieuws is geen nieuws. Maar ja, we moeten toch iets plaatsen’: de bovenkant van de T-site, vanmiddag:

Allemaal berichten waarin iets niet gebeurt, dus.

Gelukkig kon de T. daaronder wel weer groots uitpakken:

Zou die kinderliedjesmanie van de Nederlandse pers een pestactie richting de PVV zijn? Ik hoop het!

Blijkbaar zitten de redacties van een aantal kranten in de luiers. Kwam de T. gisteren al met een kinderliedje aan, het Reformatorisch Dagblad doet het vandaag dunnetjes over:

Dus His Royal Eyebrow geeft een intiem concert, maar zingt het dak eraf? Da’s niet zulke beste reclame voor de dakdekker die de Telegraaf ooit heeft ingehuurd.

Een intiem concert, dat is toch iets rustigs?