Tampasta en nazi goreng

Onder het motto ‘De aandeelhouder wint’ hierbij een kleine aanbeveling voor een boekje van een collega-tekstschrijver. Copytijger Sander Ruijsbroek heeft namelijk een erg vermakelijk taalboekje in elkaar gezet: ‘Tampasta en nazi goreng‘.

Wie houdt van foute teksten, fouten in teksten en andere taalblunders – en welke bezoeker van dit weblog doet dat niet? – doet er goed aan om het boekje aan te schaffen. Leuk voor jezelf of om cadeau te geven.

En bovendien steun je mij er ook nog eens mee, want ik ben aandeelhouder van dit boekje !

Terug van even weggeweest – Hof van Saksen

U heeft mij even moeten missen. En ik u ook. Maar niet getreurd: ik ben weer terug.
Waar ik ben geweest? Een weekje Drenthe. Klinkt weinig spectaculair – en eigenlijk was het dat ook niet. Veel hebben we niet uitgespookt, vooral een beetje uitgerust. En nu zijn we dus weer terug, met frisse moed. En dan moet er natuurlijk een recensie komen. Wel: die volgt hieronder. Maar voordat u begint: het is nogal een verhaal.

Keien en bomen

Drenthe is een land van keien en bomen. Bomen hebben ze hier in overvloed en meestal leggen ze er zand- of grindpaden doorheen, zodat mensen daar te voet of per fiets overheen kunnen gaan. En keien stapelen ze van oudsher op elkaar, om er doden onder te kunnen begraven.

In Hof van Saksen, gelegen in het Drentse Nooitgedacht (what’s in a name?) doen ze dat anders. Daar zitten ze te hoog in de boom én hebben ze de laatste jaren onder een kei van een steen geleefd. Dit mega-vakantiepark is een vijftal jaren geleden geopend, met als doelgroep zonder twijfel de ‘gegoede’ burger met kinderen.

Korting
Als Koningsgezin leek ons dat een uitgelezen mogelijkheid om daadwerkelijk eens van onze achternaam te profiteren. Helemaal omdat we via een dagaanbieding een mooie korting konden krijgen op een weekje Drenthe. Oké, we moesten nog meer betalen dan bij een reguliere boeking bij het gemiddelde Landal-, CenterParcs- of Roompot-park, maar daar kregen we ook wat voor terug.

De Ashton Brothers – ‘Charlatans, a medicine show’ (@ashtonbrothers)

Pepijn Gunneweg kende ik van zijn deelname aan Wie is de Mol…?, de Ashton Brothers hadden een onuitwisbare indruk bij mij achtergelaten na hun optreden bij Pauw & Witteman. Ja, beste Henk, Ingrid, Geert en consorten: het stukje dat ik nu tik zal over theater gaan. Per definitie links dus.

Na dit kleine politieke zijspoor, terug naar waar het hier om gaat: de Ashton Brothers dus. Ik wist niet dat ze al sinds 2001 bestaan, maar dat is meer een zwakte van mij, dan van hen. Afgelopen week maakte ik het goed en bezocht ik hun programma – dat in 2009 al in première ging, maar vanwege nare omstandigheden nu pas een reprise kreeg – met de welklinkende titel ‘Charlatans, a medicine show’.

Over Oorverdovend gesproken – @guzmantweets

Het is al een tijdje geleden, maar desalniettemin: ik heb Javier Guzman gezien. Ik moet direct bekennen dat ik niet helemaal bekend ben met het werk van deze Nederlander met Spaanse roots (‘Guzman is al wereldkampioen’, schreef hij niet voor niets vóór de WK-finale Nederland-Spanje op zijn website. ‘Ik ben voor diegene die aan het eind voor staat.’)

Ik zag eind vorig jaar de try-out van De Guzmans show ‘Oorverdovend’. Dat had trouwens ook voor hem nogal wat voeten in de aarde, want het was in Neerlands gladde periode, laten we maar zeggen. Daar tweette hij dan ook over op weg naar Eibergen, waar hij in theater ‘t Spieker gepland stond. Misschien hadden spiekerbanden (het theater is trouwens vernoemd naar een voorraadschuur) nog soelaas kunnen bieden?

Opkrabbelen met Krabbé

Je zou het gezien de teneur van het programma misschien niet verwachten, maar ik heb dit tv-seizoen zelden harder gelachen als om Uitstel van Executie. Uitgangspunt van het programma even kort samengevat: iemand zit financieel gezien zo zwaar in de problemen, dat er gedreigd wordt het koophuis op een veiling te verkopen. In samenwerking met een betrekkelijk bitchy budgetcoach, een min-of-meer meesmuilende makelaar en een koeterwaals kwetterende klusser probeert presentator Martijn Krabbé de schuld van de persoon in kwestie zoveel mogelijk te reduceren door het bewuste huis vóórdat de veiling zal gaan plaatsvinden te slijten.

Angel in het programma is: hoe krijgen we het zo goedkoop mogelijk gedaan om de woning, die vaak al lange tijd in de normale verkoop staat, op te knappen. Gelukkig hebben we hier te maken met een commerciële televisie, want dit kan maar op één manier: met sponsoring. Aan Krabbé dan ook de schone taak om bedrijven te vinden die in ruil voor een beetje aandacht op de landelijke televisie iets van hun diensten voor een gereduceerd tarief aan te bieden. In Krabbé’s woorden: het liefst voor een korting van 100%.

De presentator zit zijn hele leven – als oud-dj – al niet om een woordje verlegen (en u weet ook dat ik daar wel van gecharmeerd ben), maar laat in dit programma zien het hart ook op de juiste plek te hebben (ik heb me laten vertellen dat hij het mede-bedacht heeft?). En het onderdeel Lullen voor Spullen is hem op het woordspelerige en spreekwoordelijke lijf geschreven. En juist tijdens het bekijken van dat onderdeel schoot ik – en met mij vrAudrey – in een onbedaarlijke lachstuip.

‘t Is allemaal theater

Waar kun je het in tijden van paarsplus en Oranje nog meer over hebben? Wel, laten we de gemene deler van die twee. ‘t Is namelijk allebei vermakelijk om te volgen. Het geeft kleur aan je leven. Vermaak waar ik ook graag tijd voor vrij maak, is een gang naar het theater. Dit jaar schreef ik op dit blog al over de laatste show van het befaamde duo Muis & Vleut, de perfecte mix van grappen en grollen van Jochem Myjer en het theaterdebuut van de formatie Jurk!. Kleurrijke types, allemaal.

In het afgelopen theaterseizoen zat ik nog drie keer in een zaal, bij drie zeer verschillende en zeker zeer geslaagde voorstellingen. Ik zag Youp van ‘t Hek weer als vanouds tekeergaan tegen de elite in zijn show ‘Omdat de nacht‘. Marc-Marie Huijbregts klonk in zijn terecht geroemde show ‘Marc Marie Punt’, zoals we van hem gewend zijn, absoluut niet puntig. Maar wel erg geestig (en wat kan die man zingen!).

Het meeste indruk maakte echter een vrouwelijke cabaretier. Mensen die mij een beetje kennen, zullen dan toch ietwat verbaasd zijn. Want normaal gesproken ben ik niet zo van de vrouwelijke grappenmakers. Waar dat door komt? Tja, ik som u op en verklaar: Brigitte Kaandorp (flauwe grapjes), Karin Bloemen (mooie liedjes, maar conferences missen schwung), Tineke Schouten (C1000). Kortom: kraak, noch smaak, noch niveau. Gewoon niet grappig genoeg.

Cabaret is een moeilijk te definiëren theatervorm. En ook erg breed. Cabaret met een boodschap of juist niet, liedje of juist niet. Eigenlijk is alles mogelijk. Claudia de Breij – want over haar heb ik het – bedrijft cabaret in de meest oorspronkelijke vorm. Ze brengt een verhaal met een boodschap, zingt (heel mooi) hele mooie liedjes en vertelt daarbij sterke grappen. Grappen die zo door een man verzonnen hadden kunnen worden. Maar dat zijn ze dus niet. En daarom is Claudia de Breij dus zo goed. .

Mocht u de kans krijgen om haar show Hete Vrede (gaat in de reprise na de zomer) te zien, pak die dan met beide handen aan!

Jurk! – Prima theaterdebuut beloftevol tweetal

Hiernaast ziet u de samenvatting die Jeroen van Koningsbrugge op Twitter plaatste van het bezoek van hem en Dennis van der Ven aan Hengelo. Het tweetal vormt samen het duo met de ludieke naam ‘Jurk!’. Met de voorstelling ‘Avondjurk’ hebben ze hun eerste avondvullende programma gemaakt. En dat smaakt naar (veel) meer.

Ik plaats hiernaast niet voor niets een twitterplaatje. Dankzij Twitter – de heren zeiden het zelf in hun voorstelling voor een uitverkocht Rabotheater – scoorden ze een dikke nummer 1-hit met ‘Zou zo graag‘. Twitter neemt overigens sowieso een prominente positie in binnen hun voorstelling.

Jochem Myjer – De Rust Zelve

Zelden zo lusteloos een theater ingegaan (dat lag niet aan het vooruitzicht, maar eerder aan de vermoeiende weken daarvoor) en er met zoveel energie weer uitgestapt. Wie een mentale opknapbeurt nodig heeft, gewoon een avondje onbedaarlijk en pretentieloos wil lachen en de wereld even wil vergeten, doet er goed aan om kaartjes voor een voorstelling van Jochem Myjer te pakken te krijgen. Al komt niet iedereen ongeschonden uit de strijd, blijkt uit deze tweet:

De maestro zelf heeft drie dagen Enschede dus blijkbaar slecht doorstaan. Gevolg was dat hij de daaaropvolgende show in Lelystad helaas moest cancellen.

Probleem voor mij is nu: hoe vat ik het optreden van Jochem Myjer (De Rust Zelve, gezien op zaterdag 30 januari in het Muziekkwartier in Enschede) het best samen? Hier volgt een poging:

Mozart was een ster in het schrijven van prachtige klassieke muziek, Dennis Bergkamp was een ster in het creëren van onnavolgbare voetbalacties, Ayrton Senna was een ster in het besturen van heule snelle auto’s, Roald Dahl was een ster in het verzinnen van verhalen, André van Duin is een ster in het grappig-zijn en Frank Sinatra was zonder twijfel een ster in het zingen van liedjes.
Nou, zo is Jochem Myjer een ster in het heel snel en onnavolgbaar vertellen van grappige verhalen. Afgewisseld met leuke liedjes, waarvan de ode aan zijn vriendin (die hij eerder op het podium van Carré ten huwelijk vroeg) kan uitgroeien tot een klassieker.

Erik van Muiswinkel & Diederik van Vleuten – Mannen, het allerbeste

Nog één keer trekken Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten gezamenlijk langs de Nederlandse theaters. Daarna gaat ieder zijn eigen weg. En dat is jammer, vreselijk jammer.

Nee, ruzie is er niet. En nee, de chemie is er zeker ook nog. Dat blijkt wel uit de afscheidstoernee die ‘Mannen, het allerbeste!’ is gedoopt. Afgelopen vrijdag en zaterdag deden ze Enschede aan. Dat betekende voor mij meteen een vuurdoop, in het prachtige nieuwe theater aldaar. Een vuurdoop die zeer goed beviel. Komt mooi uit, want er staat ons nog wat optredens te wachten in de Stadsschouwburg, dat onderdeel uitmaakt van Het Nationale Muziekkwartier.
Is Het Allerbeste dan ook het allerbeste wat Muis&Vleut samen op de theatervloer hebben gebracht in de loop der jaren? Dat blijft natuurlijk altijd een discutabel punt. Feit is wel dat het programma een goed overzicht geeft van wat het tweetal allemaal kan. En dat is veel meer dan alleen de typetjes, waar met name Erik van Muiswinkel landelijke bekendheid mee verwierf danzij optredens in bijvoorbeeld Kopspijkers, Koefnoen en Studio Spaan.

Olympus PEN

Als vervolg op mijn bevindingen, hier een review van Bright.