Bea is blijkbaar nogal onder de indruk van de reis die André Kuipers (nee, niet de korfballer) gaat maken. Ze krijgt de woorden namelijk niet in de goede volgorde op papier.
Grensverleggend, laten we maar zeggen
Bea is blijkbaar nogal onder de indruk van de reis die André Kuipers (nee, niet de korfballer) gaat maken. Ze krijgt de woorden namelijk niet in de goede volgorde op papier.
Grensverleggend, laten we maar zeggen
Ik maakte (in woord, gebaar én beeld) de Varagids al eerder complimenten, en nu ons abonnement bijna afloopt, doe ik dat vrolijk nog een keer. Aan de vorm en de inhoud lag het zeker niet dat wij straks geen TV-gids meer hebben. ‘t Ligt meer aan de huidige tijd: je kunt op zoveel andere manieren te weten komen wat er wanneer en waar op televisie is.
Mooi idee van de gids om de deelnemers aan de serie ‘De Koningin & Ik’ te vragen om hun correspondentie met Beatrix ‘exclusief’ openbaar te maken. Handgeschreven brieven, kreeg de Majesteit te verwerken.
Gisteren was Pim, ik memoreerde het al even, zijn verjaardag. Zijne Koninklijke Hoogheid werd – op de dag dat Hare Koninklijke Hoogheid tien keer zou oud werd – 4 jaar. Dat betekent dat hij vanaf nu dus officieel naar de basisschool gaat.
Nu heeft hij voor onze vakantie al een aantal keren proefgedraaid, dus helemaal vreemd is het niet meer voor hem. En het toeval wilde, dat juist op zijn verjaardag de schoolfotograaf langskwam. Pim mocht ook gekiekt worden – zelfs samen met Femke.
Op het moment dat de klassenfoto werd gemaakt, was ik zelf net aanwezig. Ik zou Pim omstreeks die tijd namelijk weer van school ophalen, zodat hij de rest van de dag zijn verjaardag kon vieren. Dus kan ik hiernaast alvast de primeur geven van de eerste klassenfoto van Pim, geschoten met mijn mobiele telefoon.
Tja, ik zou haast zeggen: wie heeft geen hekel aan frustrerende (overheids)regels? Iedereen toch? De koningin in ieder geval ook. En de redacteur van dit stukkie – die al twintig jaar bij de krant werkt, dus hij kent het klappen van T-zweep, ook.
Nu is de hele Telegraafjes-rubriek natuurlijk al min of meer een compliment voor de T, maar soms mag de krant een beetje extra in het zonnetje worden gezet. Want het is natuurlijk wel een hele wakkere manier van reclamemaken voor het eigen product, met die onderste illustratie bij het verhaal over de iPad van Wim-Lex.
Kritiek hebben op Twitter is zó 2009. In haar Kersttoespraak van 2009 had Koningin Beatrix nog de nodige moeite met sociale netwerken in het algemeen en Twitter in het bijzonder. Van al dat moderne gedoe moest ze niets hebben. Nu was het natuurlijk al lang bekend dat ons Koningshuis niet helemaal voorop loopt met de nieuwste ontwikkelingen. Het zou mij niets verbazen als ze in de contreien rondom de paleizen alleen nog naar de radio luisteren.
Maar goed, dat was dus 2009. Anno nu is de wereld compleet veranderd. En dus heeft het Koninklijk Huis ook een plekje gevonden op Twitter. Zal mij verbazen wat de dames Ter Horst en Verbeet daarvan vinden!
Ach, voor de échte TwittterQueen volgt u allen vrAu3.
Ik heb het hier meer dan eens gehad over de presentatiekwaliteiten op sportgebied van Humberto Tan. Die vind ik niet om over naar huis te schrijven. Onder meer omdat hij met een autocue voor zich niet uit zijn woorden kan komen. Nou, gisteren hebben we kunnen zien dat hij op sommige momenten uitstekend uit zijn woorden kan komen. Ieder woord in dit betoog bij Knevel & Van den Brink was raak, waar en niet te bestrijden. Hopelijk leren sommige mensen er iets van.
Oh ja, mag ik dit bericht ook nog even in de herinnering brengen? Het is nu tijd voor Bea om actie te ondernemen!
Aha, daar komt het gezegde ‘van de prins geen kwaad weten‘ vandaan. En Balkie denkt: ‘Het zal mijn tijd wel duren’. Ik denk nog een maandje of 3, 4 hooguit.
Wat in ieder geval duidelijk is: Balkenende kan níets doen zonder dat hij in de problemen komt. De man is één grote #FAIL.
En dan moet de familie Van Oranje onze jeugd leren hoe om te gaan met geld? Laat me niet lachen.
Niet alleen onze Bea wil zich niet meer laten fotograferen, er zijn meer koninklijken die gevoelig zijn voor de plaat.
Hoop doet leven, nietwaar? Dus schreef de dochter van de voormalig Argentijnse ‘dodenpiloot’ Julio P. een brief aan ‘onze’ kroonprinses Máxima om de dochter van de voormalige Videlandbouwminister te vragen om haar invloed te gebruiken om pa P. niet levenslang achter de tralies te laten verdwijnen. Dat is een extreem lange zin, Johan! Dat klopt, maar hij dekt wel de lading.
Of het voor dochterlief veel zou uitmaken? Ik denk het niet. Ik kan namelijk bewijzen dat Max haar post niet leest, of in ieder geval niet beantwoordt. In 2007 zond ik zelf een poststuk naar onze toekomstige koningin. Het toeval wilde namelijk dat mijn zoontje Pim – toch een soort van Koningskind – precies op dezelfde dag ter wereld kwam als kleine Máxima 36 jaar daarvoor. Op 17 mei namelijk. Schept toch een band, nietwaar? Dus stuurde ik een geboortekaartje naar Max en Lex.
En wat was het dan leuk geweest als we een berichtje terug hadden ontvangen. Hoefde niet eens handgeschreven te zijn, het mocht ook een standaardbriefje, dat één van de koningsklerken had opgesteld. Was toch leuk geweest als Pim over een paar jaar die brief van de koningin aan zijn klasgenootjes had kunnen laten zien op koninginnedag (én zijn verjaardag)?
Maar niks hoor. Niet in 2007, niet in 2008 en niet in 2009. Inmiddels heb ik de hoop opgegeven op een reactie. Niet eens een twitterberichtje, of een bericht van Koninklijke Huize op Pims Hyve… Tja, misschien was het ook te mooi voor woorden geweest.
Ach, correspondentie met het koninklijk huis, je zou er een boek over kunnen schrijven…