‘Tatauto kijke!’, riep Pim vanmorgen tegen Audrey. Dat trof: de vuilniswagen kwam er net aan. Die had die slimme jongen natuurlijk horen aankomen.
Onze Otto staat altijd in een groepje met die van de buren, dus Pim kon extra lang van het gluurplezier genieten. Niet dus! Want voordat vrouw- en zoonlief überhaupt bij de weg stonden, was de wagen van Twente Milieu alweer vertrokken. Zónder onze container te reinigen. Vrouwlief, niet echt mobiel genoeg meer om het in een sprint tegen een vrachtwagen op te nemen, besloot om maar naar kantoor LetterLuck te bellen (interne telefoonlijn is soms heel gemakkelijk als je zelf op de zolderverdieping zit). Ik kwam meteen in actie en liep achter de vuilniswagen aan, die inmiddels al een stuk verder de wijk in was.

