Het voelde alsof ik rechtstreeks van mijn Spaanse sloffen zo in de Spaanse zon stapte. Even weg uit het land waar de crisis nog steeds het nieuws beheerste, even niet tikken-voor-geld. Kortom: even relaxen. En dat hebben we gedaan. Voor het eerst – en meteen ook voor het laatst – met ons drietjes – alhoewel koter twee natuurlijk al wel mee was, maar nog niet echt helemaal.
‘Ik ga nooit met een jong kind het vliegtuig in’, zei ik altijd, mij de vele ergerlijk gillende jongelingen in de vliegende drukcabines herinnerend. Maar we deden het dus toch, Nederlanders als we zijn. Pimmetje is immers van 17-5-2007 en mag derhalve nog gratisch mee de lucht in. In deze tijden hebben we toch maar besloten om daarvan te profiteren (je moet toch een smoes bedenken, nietwaar?). En wat blijkt? Pim vond het geweldig, hij gaf haast geen kik en het landen was voor hem één lange glijbaan die hij met een glimlach trotseerde.
Op het reisbureau hadden we een vrijwel ideale reistijd uitgezocht (rechtstreeks vliegen vanuit Düsseldorf, vertrek heenreis omstreeks het middaguur, terug om een uurtje of 10 ‘s ochtends), dus Pim kon aardig wat slaap pakken voordat hij de grote vogel inging. Maar wat bleek toen we de tickets haalden? Vertrek heenreis om een uurtje of 9, dus dat betekende hier om 5.00 uur weg (gaap). Maar daar hadden pa en ma meer last van dan Pim, hij was behoorlijk vrolijk. De terugreis zouden we nota bene een tussenstop hebben op Tenerife. Niets aan te doen, dat heb je met charters. Toevallig zat ik de heenreis van onze perfecte vlucht naast een Duitser, die het genoegen heeft een tweede huis op Tenerife te hebben. De man vertelde mij heel erg verbaasd te zijn dat hij via Gran Canaria moest vliegen. In de dertien jaar dat hij naar Tenerife vloog, had hij dat nog nooit meegemaakt. Hadden wij weer.

Daarna een weekje perfect weer. Terwijl u hier aan den lijve ondervond waarom ons kikkerlandje meestal de toegevoegde waarde ‘koude’ meekrijgt, zaten wij daar in een gemiddelde temperatuur van 25 graden. Niet echt veel gedaan: zwembad, strand, autootje gehuurd waarmee we de bergen in zijn gereden. Prima vakantie, derhalve. En van het nieuws in Nederland werd ik op de hoogte gehouden door de onvolprezen Telegraaf, vanzelfsprekend.
Voor mij was het de eerste kennismaking met Spanje. Wat mij opviel? Dat de mensen in ons hotel nu niet bepaald echt vriendelijk waren. Het zou natuurlijk aan het seizoen kunnen liggen – de mensen hebben wellicht al een aantal maanden achter elkaar gewerkt – maar ik heb het vermoeden dat de klantgerichtheid in andere landen – soms tot op het overdrevene – beter is. Iemand hier ervaring mee?
Dan over het eten (we zaten immers all-inclusive, dus dat was zeker belangrijk). Vooropgesteld dat wij in een 3-sterren hotel zaten, maar toch: het hield niet over. Dat wat er was, was best wel redelijk klaargemaakt, maar de keuze was niet reuze. Eén of hooguit twee soorten gekookte groenten, één aardappelgerecht, één soort pasta en een aantal soorten salades. Qua drinken was het echt dramatisch. Het enige wat een beetje weg te slikken viel, was de sinas en qua koffie (alles uit de automaat) was de cappuccino redelijk. Pim vindt het niet erg om zoete melk te drinken, maar voor anderen was het echt niet lekker. De meeste mensen haalden ‘s ochtends hun drinkmelk uit de kan die daar stond om te gebruiken voor muesli, cornflakes en dergelijke. Die was namelijk niet zoet. Erg vreemd allemaal, net als de smaak van de cola en de cola light: ik wist niet dat cherry coke nog bestond. Of zijn dat ook weer de specifieke Spaanse zaken? In ieder geval zou ik mijn galgenmaal niet uit de keuken van Green Oasis laten komen.
‘Tjonge, Johan. Wat heb je hier uiteindelijk toch weer een negatief zeikverhaal neergezet’, zeg ik nu tegen mij zelf. En dat was dus helemaal niet de bedoeling, want we hebben echt een hele lekkere vakantie gehad. Dat dat vooral benadrukt blijft worden! De mindere punten heeft waarschijnlijk gewoon te maken met het 3-sterrenverhaal.
Meer foto’s zien? Hier! En meer ervaringen lezen? Dat kan hier dan weer.

Heerlijk, dat weertje
.
Zelf geen ervaring met Spaanse hotels, maar ben wel een paar keer in Spanje geweest voor studie en vriendenbezoek en ik moet zeggen dat ik de Spanjaarden in de steden en toeristische gebieden niet echt heel vriendelijk vindt. Afgelopen herfst wat met de auto rondgereden en ook in kleine dorpjes geweest en dat was super! Hele aardige mensen ontmoet. Maar geef mij toch maar de wat meer relekste mentaliteit van Latijns Amerikanen!
Oké, dan was mijn indruk dus niet echt uniek. Zelf geen ervaringen met Latijns-Amerikanen, maar wel met Turken en Egyptenaren. En hoewel het daar soms dus wordt overdreven, heb ik die vriendelijkheid liever dan de botte reacties van de vele Spanjaarden. Klantvriendelijkheid, ho maar.